Ἰουλιανὸς μετὰ Τίγρην ἀγάρροον ἐνθάδε κεῖται,

ἀμφότερον βασιλεύς τ’ ἀγαθὸς κρατερός τ’ αἰχμητής.

Ενθάδε κείται ο Ιουλιανός, μετά το πέρασμα του ορμητικού Τίγρη,

βασιλιάς αγαθός, γενναίος και πολεμικός.

Οἱ δύο Κάλχαντες τὸν Γέσσιον ὤλεσαν ὅρκοις,

τῶν μεγάλων ὑπάτων θῶκον ὑποσχόμενοι.

Ὦ  γένος ἀνθρώπων ἀνεμώλιον, αὐτοχόλωτον,

μέχρι τέλους βιότου μηδὲν επιστάμενον.

Οι δυο προφήτες κατέστρεψαν τον Γέσσιο με όρκους,

αφού του υποσχέθηκαν τα ανώτατα αξιώματα.

Ω άστατο ανθρώπινο γένος, που πολεμάς τον εαυτό σου,

ώς το τέλος της ζωής σου δε θα βάλεις μυαλό.

ἐρεχθέως ἀνῆκεν ἡ γῆ τὴν πόλιν,

ἀλλ’ ὁ οὐρανὸς καθῆκε ῾Ρώμην τὴν νέαν˙

κρεῖττον τὸ κάλλος αὐτῆς, ὅσον λαμπρὸς πόλος

Οὗτος ὁ Βελιςάριος ὁ στρατηγὸς ὁ μέγας,

Ἰουστινιάνειος ὢν ἐν χρόνοις στρατηλάτης,

πρὸς πᾶσαν τετραμέρειαν γῆς ἐφαπλώσας νίκας,

ὕστερον φθόνῳ τυφλωθείς, ὢ τύχης τῆς ἀστάτου.

ἔκπωμα ξύλινον κρατῶν ἐβόᾳ τῷ Μιλίῳ:

Βελισαρίῳ ὀβολὸν δότε τῷ στρατηλάτῃ,

ὃν τύχη μὲν ἐδόξασεν, ἀποτυφλοῖ δ’ ὁ φθόνος.

ἄλλοι φαςὶ τῶν χρονικῶν μὴ τυφλωθῆναι τοῦτον.

ἐξ ἐπιτίμων δ’ ἄτιμον ἐσχάτως γεγονέναι,

καὶ πάλιν εἰς ἀνάκλησιν δόξης ἐλθεῖν προτέρας.

Ποῦ νῦν Ἀπελλῆς, ποῦ λαλῶν Δημοσθένης,

ὅπως ὁ μὲν σωματώσας τοὺς πόνους,

ὁ δ’ αὖ τὰ νεῦρα τῶν λογισμῶν ἁρμόσας

ἔμπνουν ἀναστήσωσι τὴν σὴν εἰκόνα;

..........................................................

Πλούταρχε σίγα τοὺς παραλλήλους γράφων.

τί πολλὰ κάμνεις˙ καὶ στρατηγοὺς συλλέγεις;

τὸν δεσπότην ἔκφραζε καὶ γράφεις ὅλους.

Σθλάβος γὰρ Οὕννῳ καὶ Σκύθης τῷ Βουλγάρῳ

αὖθις τε Μῆδος συμφρονήσας τῷ Σκύθῃ.

μίαν καθ’ ἡμῶν ἀνεκίνησαν μάχην.

Ἁγία πόλις θεοῖο,

ἁγίων ἕδος κράτιστον,

Ἱερουσαλὴμ κρατίστη,

τίνα σοι γόον προσείπω;

Κτίστας θεωρεῖς τοῦ πανενδόξου δόμου,

ἐκεῖθε ἔνθεν μάρτυρος Δημητρίου,

τοῦ βαρβάρων κλύδωνα, βαρβάρων στόλον

μετατρέποντος, καὶ πόλιν λυτρουμένον.

Εἰς πᾶσαν εὐόδωσιν ἀνθρώπων γένους

εἰς πτῶσιν ἐχθρῶν, δυσμενῶν καὶ βαρβάρων.

Ἅς οἱ πλάνοι καθεῖλον ἐνθάδ’ εἰκόνας,

ἄνακτες ἐστήλωσαν εὐσεβεῖς πάλιν.

Ἀρχὴ κακῶν γε πεσεῖται τῇ χθονὶ

ὅταν κατάρξῃ τῆς Βαβυλῶνος δράκων

δύσγλωσσος ἄρδην καὶ φιλόχρυσος λίαν.

Η αρχή των δυστυχιών θα πέσει στη γή

Όταν βασιλεύσει ο δράκων της Βαβυλώνας

Που αγαπάει το χρυσάφι πολύ και δυσκολεύεται να μιλήσει.

Ἐντεῦθεα ἀμοιβόμενος τὸν Κάρουλον ὁ Λέων

ἀναγορεύει κράτορα τῆς παλαιτέρας ῾Ρώμης

καὶ στέφος περιτίθησιν ὡς οἱ ῾Ρωμαίων νόμοι.

Οὐ μὴν ἀλλὰ χρηςάμενος καὶ νόμοις Ἰουδαίων,

ἐκ κεφαλῆς μέχρι ποδῶν ἐλαίῳ τοῦτον χρίει,

οὐκ οἶδα τίσι λογισμοῖς ἢ ποίαις ἐπινοίαις.

Οὕτως ὁ πρώην σύνδεσμος τῶν πόλεων ἐρράγη˙

οὕτω μητρὸς καὶ θυγατρὸς μέσον ἐπέστη σπάθη

διχάζουσα καὶ τέμνουσα μετὰ θυμοῦ ῥομφαίας

νεᾶνιν τὴν εὐπρόσωπον, τὴν νεωτέραν ῾Ρώμην,

ἐκ τῆς ῥυσςῆς καὶ παλαιᾶς καὶ τριπεμπέλου ῾Ρώμης.

Τότε ανταποδίδοντας ο Λέων αναγορεύει

Τον Κάρολο αυτοκράτορα της παλαιάς Ρώμης

Και τον έστεψε όπως ορίζουν οι νόμοι των Ρωμαίων.

Χρησιμοποίησε όμως και ιουδαϊκούς νόμους,

Και των χρίει με λάδι από το κεφάλι ώς τα πόδια,

Δεν ξέρω με ποιες σκέψεις και ποιους σκοπούς.

Έτσι ο πρώην δεσμός των πόλεων έσπασε˙

έτσι ανάμεσα σε μάνα και κόρη μπήκε σπαθί

που διαιρούσε κι έκοβε με μανία ρομφαίας

την όμορφη νεαρή, την νεώτερη Ρώμη

από την ζαρωμένη και παιδαριώδη Ρώμη.

Ὁ ταῖς νίκαις στεφθεὶς

τῆς νίκης ὡς ἐπώνυμος

βαρβάρων ὀφρὺν

καὶ θράσος ἐταπείνωσας˙

τροπαιοῦχος ἄριστος

κατ’ ἐχθρῶν ἐχρηματίσας, θεσπέσιε˙

διὰ τοῦτο σὲ πίστει αἰτούμεθα

μὴ παύσει πρεσβεύων

ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Ἄλλῃ μὲν ἄλλοι τῶν πάλαι βασιλέων

αὑτοῖς προαφώρισαν εἰς ταφὴν τόπους˙

ἐγὼ δὲ Βαςίλειος, πορφύρας γόνος

ἵστιμι τύμβον ἐν τόπῳ γῆς Ἑβδόμου,

καὶ σαββατίζω τῶν ἀμετρήτων πόνων,

οὒς ἐν μάχαις ἔστεργον, οὒς ἐκαρτέρουν˙

οὐ γὰρ τις οἶδεν οὐρανῶν κέκληκέ με

αὐτοκράτορα γῆς, μέγαν βασιλέα,

ἀλλ’ ἀγρυπνῶν ἅπασα τῆς ζωῆς χρόνον

Ρώμης τὰ τέκνα τῆς νέας ἐρρυόμην,

ὁτὲ στρατείων ἀνδρικῶς πρὸς Ἑσπέραν

ὁτὲ πρὸς αὐτοὺς τοὺς ὅρους τοὺς τῆς Ἕω.

Καὶ μαρτυροῦσι τοῦτο Πέρσαι καὶ Σκύθαι,

σὺν οἷς Ἀβασγοί, Ἰσμαήλ, Ἄραψ, Ἴβηρ.

Καὶ νῦν ὁρῶν, ἄνθρωπε, τόνδε τὸν τάφον

εὐχαῖς ἀμείβου τὰς ἐμὰς στρατηγείας.

Μανιάκης λαλέω ἀπὸ τύμβου ἀνδράσι πᾶσιν˙

οὐ λίπον ἠνορέην ἐπὶ γῆς, ἀλλ’ ὑπὸ γαῖαν

οἰχόμενος κατέχωσα, ἐμοὶ δ’ ἅμα συγκατέθαψα.

Κοντοστέφανον εὐγενοῦς ρίζης κλάδον,

τὸν Ἀνδρόνικον οἶδας, οὗ μέγα κλέος,

οὗ νοῦς σταθερός, οὗ βαθύγνωμοι φρένες

καὶ χεὶρ σθεναρὰ καὶ σθεναρὸς βραχίων.

Καὶ τῶν πατρίδων αὖθις λαβώμεθα

ὧν ἁμαρτόντες ἀποστερήθημεν.

αὗται δέ εἰσι τὸ ἀρχαῖον καὶ πρῶτον

ἡμῶν ἐνδιαίτημα,

ὁ παράδεισος καὶ ἡ πρὸς Ἑλλησπόντῳ

 πόλις τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων, 

ἡ πόλις τοῦ Θεοῦ ἡμῶν,

τὸ εὔρριζον ἀγαλλίαμα πάσης τῆς γῆς, 

ἡ παρὰ πᾶσιν ἐθνέσι περιμάχητος τε καὶ περιώνυμος. 

καὶ γένοιτο, Χριστὲ βασιλεῦ.